Βρετανική κοντότριχη

---

Η καταγωγή της

Η βρετανική κοντότριχη είναι σήμερα μια από τις πιο αγαπημένες ράτσες στην Ευρώπη. Δημιουργήθηκε πριν 1000 και πλέον χρόνια στην Αγγλία από διασταύρωση "κεραμιδόγατας" με πέρσικη γάτα. Λόγω της διασταύρωσης συτής η βρετανική γάτα κουβαλά το γονίδιο της "μακριάς τρίχας", το οποίο γίνεται εμφανές στην βρετανική μακρύτριχη.
To 1871 πρωτοεμφανίζεται επίσημα ως ράτσα στην πρώτη έκθεση γάτας στο Crystal Palace στο Λονδίνο.

Υπάρχει ωστόσο μια άλλη άποψη, σύμφωνα με την οποία η βρετανική κοντότριχη ήταν γνωστή ήδη απο την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και ότι την έφεραν στην Αγγλία οι Ρωμαίοι.

Η εμφάνισή της

Η βρετανική κοντότριχη, όπως λέει άλλωστε και το όνομα, έχει κοντό τρίχωμα το οποίο είναι πολύ πυκνό, φουντωτό και δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα. Είναι μια μεσαία έως μεγάλη γάτα, με το αρσενικό να φτάνει τα 7-8 κιλά και το θηλυκό τα 5-7 κιλά.
Η βρετανική κοντότριχη είναι σωματώδης γάτα με φαρδιές πλάτες και φαρδύ στήθος. Τα πόδια της είναι κοντά και χοντρά και καταλήγουν σε ολοστρόγγυλες πατούσες. Έχει στρογγυλό κεφάλι με μικρά στρογγυλά αυτιά, γεγονός που την κάνει να μοιάζει με αρκουδάκι. Τα μάτια της είναι στρογγυλά, μεγάλα και συνήθως είναι πορτοκαλί – καφετιά.


Χρώματα

Η βρετανική κοντότριχη υπάρχει σε πολλά χρώματα και συνδυασμούς χρωμάτων. Η πιο γνωστή και αγαπητή ωστόσο είναι η μπλε βρετανική κοντότριχη. Μπορούμε να την βρούμε στα χρώματα: μπλε, άσπρο, μαύρο, lilac, chocolate, cinnamon, creme, αλλά και σε συνδυασμό χρωμάτων στις Bicolour και Point.


Χαρακτήρας

Η βρετανική κοντότριχη είναι γνωστή για τον ισορροπημένο και φιλικό της χαρακτήρα. Είναι πολύ ήσυχη και καλόβολη γάτα, χωρίς πολλές απαιτήσεις. Δένεται πολύ με την οικογένεια που τη φροντίζει, γι’ αυτό και της είναι πιστή και αφοσιωμένη. Λόγω του ήσυχου χαρακτήρα της είναι η ιδανική γάτα για οικογένειες με παιδιά. Εξίσου πολύ καλά συμβιώνει και με άλλα ζώα στο σπίτι.

Μαίην Κούν

Μαίην Κούν

---

Η Μαίην Κουν έχει τη διάκριση ότι είναι η πιο παλιά αμερικάνικη ράτσα και μια από τις μεγαλύτερες. Τα στατιστικά δείχνουν ότι είναι η δεύτερη πιο δημοφιλής ράτσα στον κόσμο μετά τις Περσικές. Είναι πολύ πιθανό να τριγύριζε ελεύθερη στην πολιτεία Μαίην τον πρώτο καιρό, συγκρινόμενη με το ντόπιο ρακούν, το οποίο έχει παρόμοια εμφάνιση με το ραβδωτό τύπο της Μαίην Κουν και παρόμοιες κυνηγετικές συνήθειες. Το σκληρό κλίμα της Νέας Αγγλίας συνέβαλε στην ανάπτυξη χοντρού τριχώματος από τη Μαίην Κουν, ένα χαρακτηριστικό που το μοιράζεται με μια άλλη ράτσα των κρύων κλιμάτων, τη γάτα του Νορβηγικού δάσους.

Ιστορία
Οι ρωμαλέες γάτες της αμερικάνικης φάρμας και οι μακρύτριχες γάτες που μεταφέρθηκαν στο Μαίην από εμπόρους και ναυτικούς από την Ευρώπη είναι πιθανό να δημιούργησαν τις πρώτες Μαίην Κουν. Η ράτσα επιδείχτηκε το 1860 στην Επίδειξη Γατών στη Νέα Υόρκη και στην επίδειξη της Πλατείας Μάντισον το 1895. Ωστόσο η δημοτικότητα της μειώθηκε όταν εισήχθησαν οι Περσικές στις ΗΠΑ και δεν αναζωπυρώθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1950. Η Κεντρική Λέσχη της γάτας Μαίην Κουν ιδρύθηκε το 1953, συνεισφέροντας άμεσα στην αναγέννηση της ράτσας, στην οποία δόθηκε νέα ορμή από την ίδρυση της Ένωσης αυτών που αναπαράγουν ράτσες και των φίλων της Μαίην Κουν το 1976, την ίδια χρονιά που δόθηκε επίσημη αναγνώριση στη ράτσας στις ΗΠΑ.

Χαρακτήρας
Δυό χαρακτηριστικά είναι μοναδικά στη Μαίην Κουν: αναφέρεται για τον δύσκολο της ύπνο γιατί μπορεί να βρεθεί τυλιγμένη στις πιο παράξενες στάσεις και στα πιο παράξενα μέρη. Επίσης είναι αξιοσημείωτος ο απολαυστικός, ήσυχος ήχος που βγάζει, σαν τιτίβισμα. Γενικά, οι Μαίην Κουν γίνονται στοργικά κατοικίδια.

Πως θα τη γνωρίσω;
Πρόσωπο: Το μάτια θα πρέπει να είναι μεγάλα και ελαφρώς λοξά, τοποθετημένα αρκετά μακριά μεταξύ τους και πράσινα, χρυσά ή χάλκινα στο χρώμα. Τα αυτιά είναι μεγάλα και λεπτά στις άκρες, τοποθετημένα αρκετά μακριά και ψηλά στο κεφάλι. Το μαξιλαράκι της μύτης είναι ροζ και η μουσούδα της πλατιά. Πρέπει επίσης να έχει σταθερό σαγόνι και ψηλά κόκαλα στα μάγουλα («μήλα»). Το κεφάλι είναι αρκετά μεγάλο αλλά σε σχέση με το σώμα της μικρό. Θα πρέπει να είναι σφηνοειδές με μύτη μεσαίου μεγέθους.
Σώμα: Διαθέτει φαρδύ στέρνο, μέτριο περιλαίμιο και επίπεδη πλάτη. Το σώμα της είναι πολύ μεγάλο, μακρύ και μυώδες. Το βάρος κυμαίνεται από τρία έως έξι κιλά αν και έχουν αναφερθεί και ακόμα βαρύτερες περιπτώσεις. Σαν σιλουέτα, το σχήμα είναι σχεδόν «ορθογώνιο». Η γούνα δεν είναι τόσο μακριά όσο σε άλλες μακρότριχες και είναι λιγότερο ομαλή. Η ουρά θα πρέπει να είναι μακριά όσο το σώμα με φαρδιά βάση και μονοκόμματη άκρη σαν λοφίο με μακριά, ρευστή γούνα. Η γούνα της γενικά είναι χοντρή και σκληρή και η μεταξένια της υφή δεν φαίνεται. Τα πέλματα είναι μεγάλα και στρογγυλά με χρώμα στα μαξιλαράκια που ταιριάζει με αυτό του τριχώματος.

Ποικιλίες
Εκτός από τα σοκολατί, λιλά ή τύπου Σιαμέζας σχέδια, η Μαίην Κουν αναπαράγεται σε κάθε χρώμα και συνδυασμό χρωμάτων.

Ραγκντόλ

Ραγκντόλ

---

H Ραγκτόλ είναι μια ράτσα με αντιθέσεις και πολλούς μύθους γύρω από αυτήν. Από τη μία έχει μεγάλη εντυπωσιακή κατασκευή, αλλά όταν την αγγίζεις χαλαρώνει όλους τους μυς της και γίνεται τόσο ευάλωτη όσο ένα γατάκι και τόσο χαλαρή όσο η κούκλα από την οποία παίρνει το όνομα της. Υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι παρουσιάζει μεγάλη αντοχή στον πόνο, ένα χαρακτηριστικό που θεωρείται ότι το έχει κληρονομήσει από τις αρχικές Ραγκντόλ που γεννήθηκαν από μια θηλυκιά που είχε πληγωθεί σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Ωστόσο, πολλοί που αναπαράγουν ράτσες είναι ανένδοτοι ότι, με βάση τη δική τους εμπειρία, η αντοχή της στον πόνο είναι ίδια με κάθε άλλη γάτα και ότι να πιστεύουμε κάτι διαφορετικό μπορεί να είναι επιζήμιο για κάθε γάτα. Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι τα γατάκια της Ραγκντόλ είναι πανέμορφα, περισσότερο από κάθε άλλη ράτσα που έχω δει. Ίσως γι’αυτό στις περισσότερες γκαλερί με φωτογραφίες από γατάκια ράτσας σχεδόν τα μισά είναι Ραγκντόλ. Επίσης, τα γατάκια Ραγκντόλ μεγαλώνουν αργά και μπορεί να γίνουν τριών ετών μέχρι να αναπτυχθούν εντελώς η απόχρωση του τριχώματος και τα χρώματα των στιγμάτων.

Ιστορία
Η Καλιφόρνια στη δεκαετία του 1960 ήταν η γενέτειρα της Ραγκντόλ, κατά μεγάλο μέρος λόγω των προσπαθειών μιας γυναίκας, της Ann Baker. H ράτσα ξεκίνησε από μια γάτα που δεν ήταν ράτσας ονόματι Josephine. H Ann Baker ήταν εκτροφέας κυρίως μαύρων Περσικών γατών πριν αρχίσει να δουλεύει τις Ραγκντόλ. Η Josephine ήταν μια λευκή, μακρύτριχη γάτα που άνηκε στη γειτόνισσα της Ann, την δεσποινίδα Pennels. Όπως πολλές γάτες στην περιοχή, η Josephine ήταν κατά το ήμισυ άγρια και συχνά γεννούσε γατάκια. Μια φορά η Josephine χτυπήθηκε από αμάξι, και οι γείτονες της Ann, οι οποίοι δούλευαν στο κοντινό πανεπιστήμιο την έσωσαν και την επανέφεραν σε πλήρη υγεία. Κατά την ανάρρωση της η Josephine έπρεπε να μείνει μέσα και έγινε κάπως τεμπέλα. Σύντομα μετά το ατύχημα γεννήθηκαν τα γατάκια που εγκυμονούσε στο σπίτι στο οποίο τα πρόσεξε πρώτη φορά η Ann Baker.
Τα προηγούμενα γατάκια της Josephine ήταν κατά το ήμισυ άγρια, όπως και η ίδια. Ωστόσο μετά το ατύχημα ήταν ακριβώς το αντίθετο! Ήταν τόσο ήρεμα και κοινωνικά που η δεσποινίδα Pennels τα θεωρούσε «κακό μπελά»! Δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο τι έκανε τη διαφορά σε αυτά τα γατάκια και γιατί έγιναν έτσι. Υπάρχουν αρκετές τραβηγμένες θεωρίες πάνω σε αυτό το θέμα. Η ίδια η εκτροφέας, Ann Baker ισχυρίστηκε ότι στο πανεπιστήμιο που πήγε η Josephine μετά το ατύχημα, της άλλαξαν τα γονίδια και της εισήγαγαν νέα, κάτι αδύνατον στη δεκαετία του 60. Όπως και να χει, η Ann είδε κάτι διαφορετικό σε αυτά τα γατάκια, οπότε αποφάσισε να τα χρησιμοποιήσει για να δημιουργήσει μια νέα ράτσα.

Χαρακτήρας
Η Ραγκντόλ είναι πολύ ανεκτική στις αδυναμίες και τις ιδιοτροπίες των άλλων και γρήγορα αφοσιώνεται στον ιδιοκτήτη της. Είναι ήρεμη και τεμπέλα, σε σημείο που κάνει αρκετούς να τη θεωρούν χαζή. Κάτι τέτοιο ωστόσο δεν ισχύει καθώς η Ραγκντόλ μαθαίνει νέα κόλπα πολύ γρήγορα και εύκολα, κάτι που αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη της ευφυίας της.

Εξωτερικά Χαρακτηριστικά
Πρόσωπο-κεφάλι: Σχετικά μεγάλο και φαρδύ κεφάλι τριγωνικού σχήματος.

• Τα μάτια είναι μεγάλα, οβάλ με χρώμα ζωηρό γαλάζιο και τοποθετημένα μακριά το ένα από το άλλο.
• Τα αυτά είναι μεσαίου μεγέθους με στρογγυλεμένες άκρες και γέρνουν προς τα εμπρός
• Μεσαίου μεγέθους μύτη
• Σαγόνι καλά ανεπτυγμένο, δυνατό και ευθυγραμμισμένο με τη μύτη και το άνω χείλος.
• Δυνατός, βαρύς λαιμός

Σώμα: Μακρύς, μυώδης, στέρεος τύπος.

• Μεσαίου μεγέθους πόδια. Τα μπροστινά πόδια είναι ελαφρώς κοντύτερα από τα πίσω, τα οποία πισινά πόδια διαθέτουν και μακρύτερη γούνα από τα μπροστινά.
• Μεγάλες και στρογγυλές πατούσες.
• Μακριά και χνουδωτή ουρά.
• Μακρύ, γεμάτο και μεταξένιο τρίχωμα.

Φροντίδα
Η Ραγκντόλ πολλές φορές αναφέρεται σαν «η γάτα που χρειάζεται τη λιγότερη φροντίδα» (κατά λέξη “low-maintenance breed”) Ωστόσο, οι Ραγκντόλ χρειάζονται τόση φροντίδα όσο κάθε άλλη μακρύτριχη γάτα.
Παρ’ότι η μακριά γούνα της Ραγκντόλ μπορεί να φαίνεται σαν δύσκολη στη φροντίδα, είναι στην πραγματικότητα πολύ εύκολη να φροντιστεί. Σε αντίθεση με τις περσικές, οι οποίες χρειάζονται κάθε μέρα χτένισμα, οι Ραγκντόλ έχουν ένα είδος γούνας που δεν χρειάζεται σχεδόν καθόλου φροντίδα. Αρκεί μια φορά την εβδομάδα να χτενίζεται ώστε να αφαιρούνται οι χαλαρές τρίχες και να αποφεύγονται οι «κόμποι».
Λόγω της ευγενικής φύσης τους, εμπιστεύονται πολύ εύκολα τους άλλους οπότε δεν θα πρέπει να βγαίνουν ποτέ μόνες τους έξω. Ούτως ή άλλως είναι επικίνδυνο τη σήμερον ημέραν να κυκλοφορούν έξω οι γάτες, ειδικά στην Ελλάδα που είναι γνωστό πόσα κτήνη υπάρχουν που προσπαθούν να τις σκοτώσουν . Ειδικά γάτες σαν αυτή που είναι εμφανώς ράτσας, υπάρχει και μεγάλη πιθανότητα να τις κλέψουν. Επίσης μια γάτα που κυκλοφορεί έξω υπάρχει κίνδυνος να χτυπηθεί από αυτοκίνητο, να σκοτωθεί ή να τραυματιστεί από σκύλο ή ακόμα και να βρεθεί πειραματόζωο σε κανένα πανεπιστήμιο ή εργαστήριο. Μερικοί πιστεύουν ότι το να κρατάει κανείς μια γάτα μέσα στο σπίτι είναι σκληρό, αλλά οι γάτες που βγαίνουν έξω είναι πολύ πιθανόν να γνωρίσουν έναν βίαιο και οδυνηρό θάνατο. Ευτυχώς οι Ραγκντόλ είναι γάτες που μαθαίνουν εύκολα να ζουν ακόμα και στο πιο μικρό διαμέρισμα.
Επίσης έχετε υπόψιν ότι οι Ραγκντόλ μπορεί να είναι ακόμα και τριπλάσιες από την μέση γάτα οπότε μην αγοράζετε το μικρότερο κλουβί, κουτί για άμμο κλπ, ειδικά αν αγοράσετε αρσενική!

Ποικιλίες
Υπάρχουν 3 αναγνωρισμένα σχέδια τριχώματος για τις Ραγκντόλ:

• Η Δίχρωμη έχει ένα χλωμό σώμα, άσπρο στέρνο, υπογάστριο και πόδια, αυτιά και ουρά με μαύρη μάσκα.
• Η Χρωματιστή έχει χλωμό σώμα με πιο σκούρα σημάδια.
• Η Mitted («Γαντοφορεμένη») έχει άσπρο στέρνο, μπούστο, σαγόνι και «γάντια» στις μπροστινές πατούσες.

Τα καθιερωμένα χρώματα είναι με στίγματα λουτρ, Σοκολατί, Μπλε ή Λιλά.

Περσική γατα

Είναι πανέμορφες, είναι πανέξυπνες, είναι πολύ χαδιάρες (και αφήνουν παντού τρίχωμα!) Τις λατρεύει και λατρεύονται από τον φωτογραφικό φακό ! Τι πρέπει όμως να γνωρίζουμε για την περσική γάτα, εκτός του πως μπορούμε να την φωτογραφίζουμε;;

Ιστορική Αναδρομή

Οι καταγωγές της περσικής γάτας είναι τόσες πολλές όσες και οι άνθρωποι που τις περιγράφουν τόσα χρόνια, αλλά είναι ευρέως αποδεκτό ότι οι πρώτες περσικές γάτες προήλθαν από την Περσία (το σημερινό Ιράν) και την Τουρκία, και εισάχθηκαν στην Αγγλία από ευρωπαίους ταξιδιώτες, και κατά την διάρκεια της εποχής των Σταυροφοριών. Μερικοί ιστορικοί πιστεύουν ότι οι περσικές γάτες ζευγάρωσαν με τις γάτες Αγκύρας, στην Ιταλία κατά τον 16ο αιώνα.

Τα πρωτεία, πάντως, για την περσική ράτσα δίδονται στην Τουρκία, το Ιράν και τις γειτονικές χώρες. Οι μακρύτριχες γάτες ήτανε στενά συνδεδεμένες με αυτές τις χώρες κατά τον 16ο αιώνα και ίσως και νωρίτερα. Κατά την περίοδο αυτή, οι πρώτες γάτες αυτού του είδους άρχισαν να φτάνουν στην Ευρώπη. Πιστεύεται ότι το μακρύ τρίχωμα προέκυψε από μια μετάλλαξη των κοντότριχων γατών, πιθανότατα Αιγυπτιακής καταγωγής. Τα πιο ψυχρά κλίματα της Τουρκίας και του Ιράν σίγουρα ευνόησαν τέτοια μετάλλαξη. Το μακρύ τρίχωμά τους δημιούργησε μεγάλο ενδιαφέρον ανάμεσα στους ιδιοκτήτες των γατών, και έκανε τις γάτες πιο πολύτιμες.

Όλοι συμφωνούν ότι οι περσικές γάτες ήτανε από τα πιο ακριβά και υψηλής αξίας αποκτήματα της βασιλικής τάξης, ήδη από τον βασιλιά της Περσίας, μέχρι και τους βασιλιάδες και τις βασίλισσες της Αγγλίας.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Βόρεια Αμερική ανακαλύπτει την περσική γάτα, και πολύ γρήγορα έγινε η πιο διάσημη γάτα στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια διάκριση που κρατάει μέχρι σήμερα.

Γενικά Χαρακτηριστικά της Εμφάνισης

Η περσική είναι μια μεγαλόσωμη γάτα με σωστή σωματική ισορροπία, γλυκιά έκφραση και στρογγυλεμένες γραμμές. Έχει μεγάλα μάτια που τοποθετούνται σε κάποια απόσταση το ένα με το άλλο, ενώ το μεγάλο στρόγγυλο κεφάλι της συμπληρώνουν τη συνολική έκφρασή της. Το μακρύ και παχύ τρίχωμά της δημιουργεί ωραίες γραμμές που δίνουν και αυτή τη στρογγυλάδα στην εμφάνισή της.

Έχει μεγάλο και στρογγυλεμένο κεφάλι τοποθετημένο σε ένα κοντό και χοντρό λαιμό.Η μύτη της είναι μικρή και επίπεδη, και αποτελεί το "διαχωριστικό" ανάμεσα στα μάτια της. Τα αυτιά της είναι μικρά, με στρογγυλεμένες άκρες και φαρδιά βάση, τα οποία γέρνουν μπροστά και έχουν κάποια απόσταση μεταξύ τους ενώ ταιριάζουν απόλυτα στο στρογυλεμένο περίγραμμα του κεφαλιού της. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχάσουμε τα μάτια της, τα οποία είναι μεγάλα, στρογγυλά και πολύ λαμπερά. Βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους, και δίνουν αυτή την γλυκιά έκφραση της περσικής γάτας.

Η περσική γάτα είναι αρκετά μεγαλόσωμη (το βάρος της ξεπερνάει αυτό της κανονικής γάτας που συνήθως ζυγίζει 3-5 κιλά), έχει κοντά και χοντρά ποδια, τα οποία είναι αρκετά δυνατά για να μπορούν να κουβαλάνε το βάρος του σώματός της.Τα μπροστά πόδια της είναι ίσια, ενώ τα πίσω δείχνουν ίσια όταν την κοιτάς από πίσω ενώ οι πατούσες της είναι μεγάλες και στρόγγυλες.

Το τρίχωμά της είναι μακρύ και παχύ, και προεξέχει πολύ από το σώμα. Είναι πολύ απαλό και λείο, ενώ το μάκρος του διατηρείται σε όλο το σώμα, ακόμα και στα πόδια και το λαιμό.

Τέλος η ουρά της είναι σχετικά κοντή, αλλά έρχεται σε αναλογία με το υπόλοιπο σώμα της και δημιουργεί μια καμπύλη σε χαμηλότερο επίπεδο από την πλάτη της.

Μπορεί να γεννήσει από 1 ως 14 γατάκια, αλλά συνήθως γεννάνε 3-5 γατάκια.

Γάτα Βιρμανίας

Γάτα Βιρμανίας

---

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η γάτα της Βιρμανίας είναι μια διασταύρωση μεταξύ της περσικής και της σιαμέζας γάτας. Είναι πανέμορφη και συνοδεύεται από ένα θρύλο που έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Πολύ φιλική προς τον άνθρωπο και σχετικά εύκολη στην περιποίηση. Παρακάτω θα δούμε πιο αναλυτικά ποια είναι η γάτα της Βιρμανίας.

Ιστορία

Η γάτα της Βιρμανίας από την περιοχή Μπούρμα όπου και την είχαν σαν ιερή γάτα.Ο χρωματισμός της αποτελεί μέρος ενός θρύλου. Αιώνες πριν, ο λαός του Χμερ στην Ασία έχτισε τον ναό του Λαο-Τσουν στον οποίο θα λατρευόταν μια χρυσή θεότητα με μάτια σε χρώμα ζαφειρένιο μπλε, η Τσουν-Κυαν-Κσε. Ένας ιερέας, ο Μουν-Χα, πολύ συχνά πήγαινε στο ναό αυτό για διαλογισμό, και έπαιρνε πάντα μαζί του τον Σινχ, μια πανέμορφη λευκή γάτα. Μια νύχτα κάποιοι επιδρομείς έκαναν επίθεση στο ναό και ο Μουν-χα σκοτώθηκε. Καθως ο Μουν-Χα πέθαινε, ο Σινχ, τοποθέτησε τα πόδια του πάνω στο νεκρό του αφεντικό και κοίταξε την χρυσή θεότητα. Την ίδια στιγμή, το τρίχωμά του από λευκό, μετατράπηκε σε χρυσαφί, και τα κίτρινα μάτια του σε ζαφειρένιο μπλε, όπως της θεότητας. Τα 4 λευκά πόδια του έγιναν καφετιά, αλλά οι πατούσες του που ακουμπούσαν το νεκρό ιερέα, παρέμειναν λευκές, σαν ένα σύμβολο αγνότητας.

Το επόμενο πρωί, οι 100 λευκές γάτες του ναού, έγιναν χρυσαφιές σαν τον Σινχ, ο οποίος δεν άφησε τον ιερό θρόνο για 7 μέρες, όπου και πέθανε παίρνοντας μαζί του στον παράδεισο την ψυχή του αφέντη του. Από τότε, όταν μια ιερή γάτα πέθαινε στον ναό του Λαο-Τσουν, η ψυχή του ιερέα λεγόταν ότι την συντρόφευε στο ταξίδι της.

Αυτό βέβαια είναι ο θρύλος. Ιστορικά, ο ναός τελικά έμεινε ανέπαφος μέχρι που ξανάεγινε επιδρόμη στην αρχή αυτού του αιώνα. Δυο δυτικοί, ο Αυγουστος Παβί και ο Γκορντον Ράσελ βοηθήσαν τους ιερείς. Σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης, οι ιερείς αργότερα έστειλαν στους δυο άντρες, που έμεναν στην Γαλλία, ένα ζευγάρι γάτες Βιρμανίας. Αυτό συνέβη το 1919. Δυστυχώς το αρσενικό δεν επέζησε το ταξίδι από την Μπούρμα στη Γαλλία, αλλά η θηλυκιά, η Σίτα, ήδη είχε μείνει έγκυος και έτσι διαβεβαιώθηκε η επιβίωση της ράτσας στον δυτικό κόσμο.

Οι πρώτες γενιές χάθηκαν. Η ράτσα όπως την ξέρουμε και που αναγνωρίστηκε στην Γαλλία το 1925 προέρχεται από ένα ζευγάρι, τον Ορλοφ και Ξένια Ντε Κάμπα. Αλλά οι γάτες τις Βιρμανδίας υπέφεραν
από διάφορες μετακινήσεις μέσα στην Ευρώπη. Μετά από μια σχετικά ήρεμη περίοδο στην Γαλλία κατά το 1930, με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρχε πάλι μόνο ένα ζευγάρι γάτες Βιρμανίας που επέζησαν, και χρειάστηκαν πολλά χρόνια για το είδος για να επανέλθει.

Αναγνωρίστηκε σαν ράτσα στην Βρετανία το 1966, ενώ στις ΗΠΑ αναγνωρίστηκε το 1967. Ωστόσο, εμφανίζονταν σε πειραματικές τάξεις αρκετά χρόνια πριν, και πρώτη φορά εμφανίστηκαν σε διαγωνισμό πρωταθλητών το 1965. Οι περισσότερες εισάγονται από την Βρετανία, αλλά είναι μια σχετικά σπάνια ράτσα στις Η.Π.Α.

Χαρακτηριστικά

Η γάτα της Βιρμανίας είναι γάτα με πολύ καλές ισορροπίες χαρακτηριστικών. Έχει υπέροχη ιδιοσυγκρασία και πολύ ωραία εμφάνιση. Δεν είναι πολύ υπερβολική σε κανένα χαρακτηριστικό της.

Έχουν πολύ απαλή φωνή, που σπάνια ακούγεται και αυτό γίνεται συνήθως για να υπενθυμίσουν για φαγητό ή γιατί αναζητάνε την προσοχή του ιδιοκτήτη τους. Επίσης αυτό που αρέσκονται να κάνουν είναι να ξαπλώνουν ανάσκελα και να επιδεικνύουν τις λευκές τους πατούσες.

Προσωπικότητα

Οι γάτες της Βιρμανίας έχουν ένα πολύ ισορροπημένο χαρακτήρα. Είναι πολύ έξυπνες και δένονται πολύ με τους ανθρώπους. Επίσης διακρίνονται για την περιέργειά τους. Τους αρέσει πολύ να ανακαλύπτουν με τι ασχολείται κάθε φορά ο ιδιοκτήτης τους ή να ψάχνουν για οτιδήποτε είναι καινούριο μέσα στο σπίτι. Είναι γεγονός πως τους αρέσει πολύ να βρίσκονται ανάμεσα στους ανθρώπους.

Επίσης, είναι αξιοπρόσεκτο το ότι οι γάτες Βιρμανίας ρυθμίζουν το πρόγραμμά τους ανάλογα με αυτό του ιδιοκτήτη τους. Οι περισσότερες από αυτές πάντα περιμένουν τον ιδιοκτήτη τους στην πόρτα μόνο και μόνο για να τον χαιρετίσουν.

Περιγραφή

Η γάτα της Βιρμανίας είναι μια γάτα μέσου μεγέθους (οι αρσενικοί συνήθως ζυγίζουν από 3,5 μεχρι 5,5 κιλά, ενώ οι θηλυκές είναι λίγο μικρότερες). Το τρίχωμά της είναι σχετικά μακρύ και η σύστασή του είναι τέτοια που δεν χρειάζονται ιδιαίτερη περιποίηση. Έχουν πιο σκούρο χρώμα στα πρόσωπά τους, τα αυτιά τους, τις πατούσες και την ουρά, και λευκές πατούσες. Τα μάτια τους είναι πάντα μπλε.

Περιποίηση και εκπαίδευση

Πολλοί εκτροφείς συνιστούν υψηλής ποιότητας ξηρά τροφή. Μπορούν να τρέφονται ελεύθερα χωρίς να κινδυνεύουν να γίνουν υπέρβαρες. Χρειάζονται πάντα καθαρό και φρέσκο νερό.

Η περιποίησή τους είναι πολύ εύκολη. Το τρίχωμά τους χρειάζεται βούρτσισμα μια στο τόσο, ενώ στις περισσότερες γάτες το τρίχωμά τους δεν μπλέκεται ποτέ.

Επίσης χρειάζονται πολύ λίγη εκπαίδευση. Ουσιαστικά εκπαιδεύουν μόνες τους τον εαυτό τους για την τουαλέτα τους από πολύ μικρή ηλικία, και δε το ξεχνούν ποτέ.

Ιατρικά προβλήματα

Οι γάτες της Βιρμανίας δεν παρουσιάζουν συγκεκριμένα προβλήματα με την υγεία τους. Υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά με ασθένειες όπως καρδιομυοπάθεια, αλλά στο σύνολο, η συγκεκριμένη ράτσα είναι πολύ υγιής.

Πώς μπορείτε να πείτε εάν η γάτα σας είναι έγκυος;

Το κανονικό μήκος της εγκυμοσύνης της γάτας σας είναι εννέα εβδομάδες αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να πει ότι αναμένει τα γατάκια μέχρι γύρω στα μισά του δρόμου μέσω του όρου. Οι πρόωρες ενδείξεις της εγκυμοσύνης γράφονται συχνά μακριά όπως κανονική, απρόβλεπτη συμπεριφορά γατών ή απλά δεν παρατηρούνται καθόλου όλες.

Εντούτοις, στα τρία όρεξη του σκηνικού κατοικίδιου ζώου εβδομάδας είναι πιθανό να αλλάξετε - είτε μειωμένος είτε εξαφανιμένος συνολικά. Οι γάτες δοκιμάζουν την ασθένεια πρωινού; Εάν, αυτός θα εξηγούσε γιατί τα τρόφιμα αλλάζουν την έκκλησή του γύρω σε αυτήν την περίοδο. Κατά τη διάρκεια των πρώτων σταδίων της εγκυμοσύνης, οι θηλές της γάτας σας "θα οδοντώσουν επάνω" αλλά όπως θάβονται βαθιά στην tummy γούνα της, θα συγχωρηθείτε για την μη παρατήρηση.

Στην τέταρτη ή πέμπτη εβδομάδα της εγκυμοσύνης της γάτας σας, είναι αρκετά συνηθισμένο να διαπιστωθεί ότι αλλάζει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο ενεργεί προς σας και την οικογένειά σας. Μπορεί να σας εκπλήξει για να διαπιστώσει ότι μπορεί να γίνει ένα από δύο πράγματα - είτε εξαιρετικά προσεκτικός και στοργικός είτε, στο άλλο τέλος της κλίμακας, συνολικά ανιδιοτελής και απρόσιτος στην τοποθέτησή της.

Είναι όχι πριν από την εβδομάδα πέντε ή έξι που μπορείτε να αρχίσετε να σκέφτεστε ότι η γάτα σας φαίνεται στρογγυλευμένη από συνηθισμένη και είναι σε αυτή τη φάση στην εγκυμοσύνη της ότι τα προηγούμενα σημάδια αρχίζουν ξαφνικά να σας έχουν νόημα σε. Οι θηλές της θα είναι πολύ καταφανώς pinker τώρα και θα γίνονται διευρυμένες.

Μέχρι την εβδομάδα επτά θα είστε ο υπερήφανος ιδιοκτήτης μιας πολύ προφανώς έγκυου γάτας. Η στρογγυλή μορφή της θα κάνει τον καλλωπισμό ανήσυχου και, εάν θα επιτρέψει, η βοήθειά σας στην κράτηση της γούνας της καλά-καλλωπισμένης και στην καλή διαταγή θα εκτιμηθεί. Η όρεξη της γάτας σας θα αλλάζει ακόμα μια φορά αλλά θα μπορούσε είτε να αυξηθεί είτε να μειωθεί - καθεμία είναι δυνατή

Οι εβδομάδες οκτώ και εννέα διεγείρουν τους αυτούς δεδομένου ότι θα είστε σε θέση να δείτε τα αγέννητα γατάκια γύρω της έγκυου γάτας σας tummy. Θα πρέπει να είστε ισχυροί για να αντισταθείτε στο αίσθημα τους δεδομένου ότι αυτό μπορεί τόσο εύκολα να προκαλέσει τα προβλήματα ή τον τραυματισμό σε αυτή τη φάση. Τα αναπτυσσόμενα γατάκια θα προβάλλουν τις τεράστιες απαιτήσεις στο σώμα της γάτας σας και η όρεξή της θα έχει διπλασιαστεί για να συμβαδίσει με τις ανάγκες τους. Παρά την αυξανόμενη εισαγωγή τροφίμων, η δυσκοιλιότητα είναι συχνά ένα πρόβλημα τώρα και μερικές πτώσεις της υγρής παραφίνης στα τρόφιμά της θα κρατήσουν το πράγμα κατά μήκος ωραία.

Στην περασμένη εβδομάδα της εγκυμοσύνης, η γάτα σας θα αρχίσει να προετοιμάζεται για τη γέννηση των γατακιών της και η συμπεριφορά της θα αλλάξει καταφανώς. Θα αρχίσει για μια κατάλληλη θέση στην οποία να γεννήσει τα γατάκια της και θα περιπλανηθεί γύρω από το σπίτι ψάχνοντας μια θέση που αισθάνεται θα είναι ασφαλής, ασφαλής, ιδιωτική και θερμή.

Είναι σημαντικό ότι σιγουρεύεστε ότι βοηθάτε να την καθοδηγήσετε στην παραγωγή μιας επιλογής της φωλιάς γέννησης που ανταποκρίνεται στις ανάγκες της και είναι επίσης αποδεκτή σε σας. Τελικά, πολλοί ένας ιδιοκτήτης έχουν διαπιστώσει ότι το κατοικίδιο ζώο τους έχει επιλέξει να γεννήσει στη μέση του κρεβατιού τους - μια θέση που δεν είναι ούτε desireable ούτε κατάλληλη από την άποψή σας!

Τέλος, ως προσεγγίσεις ημερομηνίας παράδοσης, θα διαπιστώσετε ότι η βαριά έγκυος γάτα σας φαίνεται δύσκολη και γύρω, ανίκανος να εγκαταστήσει. Θα πάει επανειλημμένα μέσα και έξω από το επιλεγμένο να τοποθετηθεί της κιβώτιο και θα την δείτε να τοποθετηθείτε της στο υλικό σαν τακτοποιώντας το σε την που συμπαθεί. Θα ρονρονίζει δυνατά δεδομένου ότι αισθάνεται το σώμα της που αρχίζει να προετοιμάζεται για την επικείμενη γέννηση των γατακιών της. Η εγκυμοσύνη της γάτας σας θα τερματίζεται και πρέπει να προετοιμαστείτε πλήρως να την βοηθήσετε κατά τη διάρκεια της γέννησης των νέων γατακιών σας.

Είναι η υποχρέωσή σας ως ιδιοκτήτης κατοικίδιων ζώων να έχετε κατασταθεί εξοικειωμένος με birthing της γάτας σας τη διαδικασία. Εάν έχετε προετοιμαστεί επαρκώς για τη γέννηση των γατακιών, γνωρίζετε αυτά που να αναμείνουν, τι είναι κανονική συμπεριφορά και τι για να κοιτάξει έξω για εάν τα πράγματα δεν πηγαίνουν να προγραμματίσουν και ο κτηνίατρος πρέπει να κληθεί μέσα για να βοηθήσει. Μετά από την αναμονή της εγκυμοσύνης της γάτας σας, η κατάλληλη προετοιμασία θα εξασφαλίσει ότι η γέννηση των γατακιών θα είναι ανησυχία-ελεύθερη.

Σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη για τη σχέση γάτου - ανθρώπου

Ο σκελετός της γάτας όπως βρέθηκε στον Σιηλλουρόκαμπο δίπλα από τον ανθρώπινο σκελετό.

Σημαντική επιστημονική ανακάλυψη που αλλάζει την ιστορία της σχέσης ανθρώπου - γάτας έγινε στην Κύπρο από γάλλους αρχαιολόγους.

Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στην περιοχή Σιηλλουρόκαμπος, στο χωριό Παρεκκλησιά, κοντά στη Λεμεσό, στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η γάτα είχε μεταβληθεί σε κατοικίδιο ζώο πριν από 9.500 χρόνια στην αρχαία Κύπρο και όχι πριν από 5.000 χρόνια στην Αρχαία Αίγυπτο όπως μέχρι τώρα πίστευαν οι ειδικοί.

Οι Γάλλοι ερευνητές με δημοσιεύσεις τους στο περιοδικό Science υποστηρίζουν ότι με βάση το σκελετό της γάτας που βρέθηκε κοντά σε ανθρώπινο σκελετό σε νεολιθικό τάφο στην περιοχή Σιηλλουρόκαμπος είναι πολύ πιθανό η εξημέρωση της άγριας γάτας να είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα από το 2.000 - 1.900 πΧ.

Ο σκελετός της γάτας όπως βρέθηκε στον Σιηλλουρόκαμπο

Οι Γάλλοι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ο τάφος με το σκελετό της γάτας και του ανθρώπου αποτελεί ένδειξη για την περίοδο εξημέρωσης του ζώου.

Δεδομένου, ότι ο τάφος χρονολογείται μεταξύ του 8.300 και 7.000 προ Χριστού, το εύρημα αυτό θεωρείται ως η πρώτη ιστορική απόδειξη για τη χρήση των γατιών ως κατοικίδια ζώα, εδώ και τουλάχιστον 9.500 χρόνια.

H μέχρι τώρα επικρατούσα επιστημονική άποψη ήταν ότι η γάτα έγινε κατοικίδιο ζώο από τους αρχαίους Αιγυπτίους πριν από 5.000 χρόνια.